Wiesz, najgorzej jest…

Znowu, kolejny raz tracę siebie… nie potrafię nad tym zapanować… uciekam w nicość… tracę sens… tracę nadzieję… nie potrafię znaleźć drogi… Nie wiem dokąd zmierzam, są takie rzeczy, z którymi nie umiem sobie poradzić, są dni że wszystko mnie przerasta… Wieczory, wieczory ostatnio są najgorsze, nie wiem nawet skąd ten smutek się bierze, w dzień jestem radosna, cieszy mnie wszystko, a gdy tylko przychodzi wieczór… smutek razem z nim, zasiada bok mnie i szturcha, zwracając na siebie uwagę, abym tylko o nim pomyślała… Lecz to jest taki smutek, który nie potrafi wylać łez, by zrobiło się lżej… ten smutek siedzi we mnie w mojej duszy i rozrywa mnie od środka.. tkwi w klatce jak wielki głaz, który utknął w szczelinie, spadając w dół.. kiedy spadnie do końca..? Co mu w tym pomoże… Myślałam, że już sobie poradziłam z samotnością, ze świadomością, że nie mam nikogo z kim mogłabym porozmawiać, mieć go na wyłączność choć na parę godzin.. W tym smutku kryje się głównie to, że stoję w miejscu, że nie potrafię iść na przód, zawisłam w jednym punkcie i nie wiem jak mam to zmienić… Tyle chciałam w swoim życiu zmienić i teraz jak mam już więcej na to okazji, zwyczajnie coś mnie hamuje, boję się nie wiadomo czego.. jednocześnie wiedząc, że strach ma wielkie oczy, że już tyle strachu pokonałam i to o wiele większego… Czy to wszystko z czasem przyjdzie samo..?

” Wiesz, najgorzej jest, kiedy ląduje się w tak zwanej czarnej, przysłowiowej dupie, kiedy traci się cel i endorfiny, rozbija się o bagna. Dlatego trzeba mieć punkt – punkt zaczepienia, który pomoże wstać, zrobić pierwszy krok. Ten pierwszy krok – najtrudniejszy. ”

- Kaja Kowalewska

Bez duszy…

Chyba straciłam duszę, nie czuję zupełnie nic, nie czuję bólu, strachu, ani radości… Wszystko jest puste i bez znaczenia… Gdzie Ja jestem..? Gdzie jest mój duch..? Co się ze mną stało..? Czuję się jak staruszka, która nie ma już przed sobą nic, której została już tylko samotność i czekanie na ostateczność… Wegetuję… Inaczej nie potrafię tego nazwać, stoję w miejscu i nie potrafię się ruszyć… Nie mam na nic pomysłu, nie mam pomysłu jak zacząć… Ryzyko… Porażka… Strata… Jeśli one się pojawią..? Mam wrażenie, że nie jestem w tym miejscu, w którym powinnam być… Że przez pomyłkę tutaj trafiłam, na ten kawałek ziemi… Że moja osoba jest inna na otaczający ją świat… Piszę tu teraz jak jakiś filozof, który ma tyle przemyśleń, że aż wariuje… Znalazłam chyba odpowiedni cytat do moich odczuć…

 

”Nie miałem żadnych zainteresowań. Nic mnie nie obchodziło. Zupełnie nie wiedziałem, jak się wywinąć z tego wszystkiego. Inni umieli przynajmniej delektować się życiem. Jakby rozumieli coś, czego ja nie rozumiałem. Może miałem jakiś brak. Niewykluczone. Często czułem, że jestem gorszy. Chciałem się tylko od nich odczepić. Ale nie było dokąd pójść. Samobójstwo? Jezus Maria, jeszcze jedna robota do odwalenia. Miałem ochotę przespać pięć lat, ale mi nie dawali.”

- Charles Bukowski -

Ludzie tak naprawdę…

Tak okropnie mi dziś samotnie.. mimo natłoku ludzi w dzisiejszym dniu,brakuje mi teraz nocą, mocnego ramienia, na którym mogłabym się położyć i rozmawiać o byle pierdołce..  Zazdroszczę wszystkim tym, co mają nocą się do kogo przytulić, a mimo tego tak rzadko to doceniają.. Mówią wciąż to tego mi brakuje, a to tamtego, a mają przecież tak dużo, drugiego człowieka obok.. Nie wiem, może tylko samotne osoby widzą, jak to jest ważne, a będąc już w związku zapominamy o tym i nie doceniamy..

”Ludzie tak naprawdę mogą mieszkać tylko w innych ludziach, depresja to nic innego, jak bezdomność, na depresję cierpią ludzie, którzy nie mają w kim mieszkać.”

-Wojciech Kuczok

Ból…

„Ból fizyczny – cielesny, choćby największy, nie może się równać z bólem duszy i całego jestestwa; kiedy w gruzy wali się wyobrażenie o sensie własnego życia, a także wiara w Boga i drugiego człowieka. To właśnie utrata wartości i ideałów zakorzenionych w Bogu oraz tych związanych z osobistym powołaniem człowieka jest źródłem największego cierpienia.”

 

Myślałam, że już niżej nie mogę upaść.. myliłam się… jest ze mną coraz gorzej.. boję się sama o siebie.. że pewnego dnia zabraknie mi sił…

Gdy miałam…

” Gdy miałam 6 lat marzyłam aby być już nastolatką. Chciałam doświadczyć tej pierwszej miłości.. poczuć jak to jest pisać smsy dniami i nocami z ukochaną osobą. Jak to jest kochać, tęsknić, potrzebować. Teraz oddałabym wszystko by znów być tą 6-latką z miśkiem w ramionach. ”

 

Kolejny dzień łez… kolejny dzień bólu… i ten okropny ból głowy…  :cry:                            Boże kiedy się to wszystko skończy?!
Czemu obdarzyłeś mnie taką wrażliwością??
Czemu nie dałeś mi serca z kamienia, by łatwiej szło mi się przez życie??
Czemu ludzie mnie tak ranią i czemu ja ranię ich??
Boże wyprostuj mi moją drogę, by łatwiej mogło mi się żyć… :cry:

Tak bardzo, mi Ciebie brakuje…

Tak bardzo Cię potrzebuję.. tak bardzo brakuje mi Twojego głosu.. Twoich słów, tak mądrych, pocieszających, pełnych wiary i optymizmu..

Gdzie jesteś mój Serduszkowy Aniele???  Czy są takie dni kiedy o mnie myślisz??? Czy są dni kiedy za mną tęsknisz???

Teraz, gdy jestem na takim rozdrożu.. wiem, że dodałabyś otuchy, wszystko nabrałoby sensu, kolorów i nadziei.. Lecz pozostaje mi tylko wspominać w myślach Twoje słowa jakimi kiedyś mnie darzyłaś.. że wszystko będzie dobrze, że nie mam się bać, iii te najważniejsze, że we mnie wierzysz..

I tak zasypiam ze łzami, mając nadzieje, że każda moja łza zamienia się w szczęśliwy dzień dla Ciebie..